I - Powrót

Właśnie wracam do domu z przyjaciółmi. Jesteśmy pod Lyon jeszcze z 4 godziny jazdy a będę w rodzinnym mieście – Paryżu. Tak w ogóle mam na imię Magda. Mam 17 lat, we wrześniu zacznę drugi rok nauki w liceum wraz z moimi przyjaciółmi. Jak już wiecie mieszkam w Paryżu. Jestem brunetką o zielonych oczach, nie jestem wysoka jak każdy by myślał mam zaledwie 160 cm wzrostu. Mam młodszego brata Artura, który ma 5 lat burze czarnych loków i brązowe oczy.  Nasi rodzice Monica i Gerard pracują, nie zarabiają kokosów ale jak na te czasy to dobrze, że w ogóle mają jakąkolwiek prace. Mama jest zielonooką malowaną blondynką i jest pulchniutka. A tata to bóg po 40 umięśniony kaloryfer na brzuchu już trochę łysiejący o niebieskich oczach. Dlatego nie mam pojęcia dlaczego Artur ma brązowe. Przyjaciele z którymi wracam z wakacji to zakręcone pozytywnie osoby bez których nie mogłabym wytrzymać ani chwili. Emanuel to niebieskooki blondyn. Kocha podróże i motoryzacje, który ubiera się zajebiście. Nigdy nie miał dziewczyny, dlatego, że woli chłopców. Dlatego razem z Camilla i Julią szukamy dla niego idealnego partnera. Camilla to brunetka o krótkich włosach, ma szkła kontaktowe więc ciągle ma inny kolor oczu, ale naturalnie ma brązowe. Julia ma długie czarne włosy i niebieskie oczy. Jest szczupła i wysoka. Obie interesowały się modą.

- Staniemy czegoś się napić- zapytał Emanuel

- Za 10 km jest stacja więc staniemy- powiedziała Julia to ona prowadziła. Ja siedziałam obok niej. Jak już mówiłam wracamy z wakacji. Byliśmy tydzień na Lazurowym wybrzeżu. Nocowaliśmy w Nicei. To miasto słynie z 8 kilometrowej promenady. Codziennie wieczorami  chodziliśmy tam i patrzyliśmy na zachodzące słońce. Za to rano biegaliśmy po niej aby utrzymać kondycje. Powiem, że Emanuel był jak w raju, chociaż nie tylko on my również. Na każdym kroku był ładny chłopak. Nawet byli geje więc  mój przyjaciel miał szanse poznać chłopaka. Był taki jeden Piotr ale mieszkał w Rosji i nie było sensu tworzyć z tego czegoś więcej. Utrzymują kontakt moją swoje numery telefonu i te chwile które spędzili razem będą mieli w swojej pamięci na zawsze. Taka wakacyjna miłość. My z dziewczynami nie miałyśmy takiego szczęścia jak Emanuel, żeby kogoś poznać, ale za to popatrzyłyśmy na chłopaków. Będąc tam pozwiedzaliśmy też Cannes, Monaco, Monte Carlo, Saint Tropez. W Cannes widzieliśmy czerwony dywan i port. W Monaco również port, ogród kaktusowy, Muzeum Oceanograficzne, kasyno w Monte Carlo.  Gdzie byśmy nie spojrzeli tam była lazurowa tafla wody. Na niebie nie było żadnej chmurki. Ciągle słońce i ponad 35’. Także jesteśmy strasznie opaleni. Chciałabym tak dłużej pobyć, ale niestety się nie da. Musimy wracać do rzeczywistości. Niedługo szkoła a my jeszcze nie mamy książek. Na stacji każdy z nas wziął kawę i usiedliśmy na ławeczce przy samochodzie.

- Ja chcę tam wrócić – powiedziała Camilla – U nas nie ma takich ładnych chłopaków jak tam.

- Chłopcy tam przypominali młodych bogów, byli idealni. – dodała Julia

- A u Nas w szkole nie ma takich ładnych. – odparł z wyrzutem Emanuel

- Zgadzam się z Tobą Emi – powiedziałam – pójde po czekoladę i jedziemy dalej- dodałam

 Udałam się na stację, wzięłam Milkę orzechową i podeszłam do kasy. Obsługiwał młody chłopak.

- Salut. – powiedziałam z uśmiechem. Zaczerwieniałam  się na jego widok. Ja zawsze się czerwienie jak jakiś ładny chłopak się do mnie odezwie. Był brunetem o brązowych oczach. Włosy miał postawione na żel.   – 1,30 euro – dodał. Podałam mu odpowiednią kwotę i miałam odejść od kasy. Już miałam na ustach „Au Revoir” (dowidzenia ), kiedy się do mnie odezwał.

- Jak się nazywasz? – zapytał

- Magda. – powiedziałam już nie czerwona ale bordowa.

- A ja Sebastian – powiedział jak od początku uśmiechnięty, podał mi rękę.

- Poczekaj chwilę.

Poczekałam zobaczyłam jedynie czy nikogo nie było w kolejce. Byłam sama wiec stała i czekałam chociaż nie wiedziałam na co. Sebastian coś bazgrał na kartce. Po chwili podał mi kartkę popatrzyłam na nią był zapisany na niej jego numer telefonu z dopiską „Napisz czekam na sms od Ciebie”.

- Dziękuję.- powiedziałam zmieszana- Dowidzenia- dodałam

- Pa – odpowiedział

Wyszłam ze stacji benzynowej i poszłam w kierunku przyjaciół.

- To jak jedziemy? – zapytałam

- Tak!- wykrzyneli chórem

Wsiedliśmy do samochodu i udaliśmy się w dalszą podróż powrotną . Po drodze śpiewaliśmy, śmialiśmy się i w dobrych humorach dojechaliśmy do Paryża. Kiedy zobaczyłam ukochaną wieżę Eiffel poczułam się jak w domu. Właśnie tutaj dwa lata temu wraz z Julia i Camilla spotkałyśmy Emanuela. Płakał, a my starałyśmy się go pocieszyć. I tak zaczęła się nasza przyjaźń. Dojechaliśmy pod mój dom. Wyciągnęłam bagaże i zaczęłam żegnać się z przyjaciółmi. Do każdego się przytuliłam.

- Jutro się widzimy. Nasza kawiarenka przy Polach Elizejskich – powiedziałam

- Pamietamy- odpowiedzieli chórem, wsiedli do samochodu i pojechali dalej. Ja wzięłam bagaż i udałam się do kamienicy. Weszłam na trzecie piętro i stanęłam jak wryta. 

Póki co taki krótki.  Czekam na komentarze. :)